DhammaWorld

19.ไส้เดือนเขียนจดหมายถึงมนุษย์

 

 

รอยไส้เดือนเกลื่อนไปในผิวดิน
เป็นลวดลายหลายระบิลหลายท่วงท่า
มีความหมายว่ากระไรใครสงกา
หรือเห็นว่าไร้สิ่งน่าสนใจ

หรือจดหมายไส้เดือนเตือนมนุษย์
ไม่รู้สิ้นสุดมาแต่ไหน
ทั้งคืนวันขยันเขียนเวียนทำไป
มนุษย์อ่านหรือไม่ไม่อาวรณ์

มันพร่ำบอกพร่ำสอนพร่ำวอนว่า
พร่ำพรรณนาให้ระวังให้สังหรณ์
ว่าสรรพสิ่งเปลี่ยนไปไม่ถาวร
ทุกตอนอนิจจังอนัตตา

มันให้อัตถาธิบายหลายแสนอย่าง
อุทาหรณ์ต่างต่างครบทุกท่า
รอยไส้เดือนเกลื่อนทั่วพสุธา
ก็เพราะว่าไส้เดือนรักคนนักเอย ฯ

คนเรารังเกียจขยะแขยงไส้เดือน ทั้ง ๆ ที่มันเขียนจดหมายถึงมนุษย์ในจดหมายที่

เขียนเป็นรอยบนดิน แสดงถึงความแปรปรวน ความไม่เที่ยง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ของสิ่งทั้งหลาย

อันแสดงถึงความไม่ยึดมั่นถือมั่นของไส้เดือน.

แต่คนนั้นช่างเกลียดชัง ต่อต้าน และขยะแขยงเรื่อยไป จนกว่าจะ "อ่านจดหมายของไส้เดือน"

เข้าใจ ก็จะเข้าถึงเจตนารมณ์ของธรรมนั้นได้อย่างไม่ลังเลอีกเลย.

 

 

อัน "ตัวกู " "ตัวสู " มิได้มี
แต่พอโง่มันเป็นผีโผล่มาได้
พอหายโง่ "กู " "สู " ก็หายไป
พอโง่ใหม่โผล่ใหม่ดูให้ดี

แต่ละข้างต่างยึดว่า "ตัวกู "
จึงเกิดการต่อสู้กันอย่างผี
ต่างหมายมั่นแก่กันฉันไพรี
ทั้งเปิดเผยลับลี้มีทั่วไป

ที่ด้อยกว่าสู้ว่ากูก็มีดี
ที่เด่นกว่าข่มขี่เขาเข้าไว้
ที่พอกันกันท่าไม่ว่าใคร
ล้วนแต่ใคร่โด่งเด่นเป็นธรรมดา

เอาพระธรรมกวาดล้างอย่างไม้กวาด
สำหรับฟาดหัวสัตว์ที่ข้างฝา
ตกกระเด็นเป็นเหยื่อแก่ไก่กา
ที่เก่งกว่าคืออย่าโง่ให้โผล่เอย ฯ

ปัญหาของโลก, ปัญหาของชาติและปัญหาของบุคคลอยู่ที่ "ความไม่ยอมกัน"

เพราะอหังการ มมังการเพียงประการเดียว.เหมือนจิ้งจก ๒ ตัว ที่ต่างตัวต่างไม่ยอมแพ้จึงต้อง

กัดกันไม่มีที่สิ้นสุด.

ธรรมะ "ไม้กวาด" เท่านั้นที่จะกวาด, ฟาดให้ "สัตว์ " หรือ "สัญชาตญาณอย่างสัตว์" ชนิดนั้นสิ้นไปจากสันดาน.

โลกทั้งโลกจะสิ้นปัญหา ชาติทุกชาติก็จะผาสุขบุคคลก็จะได้ใช้ชีวิตแท้เต็มเปี่ยมและ

นิรันดรหากทุกคน "ยอม" และ "หยุด" ความมีอหังการ มมังการ กันเสียที.

21.จากอนันตะสู่อนันตะ

 

 

จาก "อนันต์" สู่ "อนันต์" นั้นเห็นยาก
โดยคนมากงันงงตรงความหมาย
"ไม่สิ้นสุดทั้งฝ่ายเกิดและฝ่ายตาย"
ภาษาคนไม่ขวนขวายมาฟังยิน;

จึงต้องเทียบเปรียบกับเสียงระฆัง
คือมันดังออกมาได้ไม่รู้สิ้น
และออกมาเรื่อย ๆ ไปได้อาจิณ
คือไม่รู้เต็มถิ่นอากาศกาล

เหมือนสังขตะ ธรรมธาตุ ปรุงแต่งกัน
เนืองอนันต์มิรู้สิ้นกองสังขาร
ปรุงออกมานานนับกี่กัปป์วาร
อวสารต์นั้นไม่มีที่เหตุมูล

แม้ธรรมธาตุ อสังขตะ สุญญตา
เป็นอนันต์เสมอมาไม่ขาดสูญ
เป็นที่ดับแห่งสังขารแต่การบูรพ์
ไม่เต็มนูนเพราะอนันต์นั่นแหละเอย ฯ

การเกิดขึ้นแห่งสิ่งที่เป็นสังขตะ มีออกมาเรื่อยไม่มีที่สิ้นสุด ก็ไม่รู้จักหมดสิ้น;

การดับลงแห่งสิ่งที่เป็นสังขตะ มีออกมาเรื่อยไม่มีที่สิ้นสุด ก็ไม่รู้จักเต็มแดนเป็น

ที่ดับของมัน.

เช่นเดียวกับเสียงระฆัง ดังออกมาได้จากตัวระฆัง ไม่รู้จักหมดสิ้น, และเสียงนั้นก็

ไม่เต็มในอวกาศ อันไม่มีที่สิ้นสุด เช่นเดียวกัน; ดังนั้นจึงกล่าวว่า

"จากอนันตะสู่อนันตะ" ดังนี้.

สังสารวัฏฏ์เปรียบด้วยทะเลไฟที่ภูเขาพ่นออกมาล้อมท่วมอยู่รอบทิศ.

"ธรรมะ" เป็นสิ่งเดียวที่จะเป็น"เรือ"ที่ปลอดภัย, ร่มเย็น, ในท่ามกลางทะเลไฟอันแอดเผานี้.

"เรือธรรม" นั้น ลอยอยู่ในทะเลไฟ, นั่นคือจุดเย็นที่สุดกลางเตาหลอมเหล็กที่ร้อนระอุ! นั่นคือ

นิพพานเป็นสิ่งที่อาจหาพบได้ท่ามกลางสังสารวัฎฎ์นี่เอง!

edit @ 6 Feb 2008 12:37:10 by DhammaWorld