DhammaWorld

สิ่งทั้งหลายที่อยู่ในกายของเราไม่ว่าจะเป็น ขน ผม เล็บ ฟัน หนังไม่ใช่สภาวะ ที่เป็นของเรา มันเป็นสมมุติสัจจะ เป็นความจริงในสมมุติที่เกิดขึ้นมาก็โดยสมมุติ จนกระทั่งมีการ เปลี่ยนแปลงแตกสลายในที่สุด เรามีชีวิตอยู่ในโลกอย่างสมมุติ ก็ใช้สมมุติให้มันสมบูรณ์ แบบ ตามสภาวะผู้รับหน้าที่มีในสมมุติ เมื่อใช้จนเสร็จ หมดโอกาสที่จะใช้สมมุติแล้ว ครั้น มันสูญหายในสมมุตินั้นๆ ไม่ได้ในสมมุตินั้นๆ ไม่สมความปรารถนาในสมมุตินั้นๆ ความรู้สึกในใจก็ต้องวางเฉย ต้องมีอารมณ์ใจที่สบาย เบาโปร่ง เย็นสะอาด และสงบ มีความ รู้สึกเป็นสุข รู้สึกเฉยๆกับการมีชีวิต อยู่อย่างเป็นผู้ไม่ติดในสมมุติ เมื่อพวกเราทั้งหลาย สามารถทำตัวได้อย่างนี้ แค่นี้ก็สามารถพบพุทธะในจิต พุทธะ แปลว่าผู้ตื่นแล้ว ผู้เบิกบานแล้ว นี่ละกระมังที่ภาษาธรรมะ เขาเรียกว่า พระนิพพาน พวกเธอทั้งหลายก็จง ปฏิบัติลักษณะอย่างนี้ แค่นี้ไม่ยาก ความเย็นใจ ความสะอาดบริสุทธิ์ ความสบายทางใจก็ เกิดขึ้น ไม่ต้องรอชาตินั้นชาติไหน ไม่ต้องรอพรุ่งนี้ มะรืนนี้ ทำวันนี้รู้วันนี้ ทำขณะนี้รู้ขณะนี้ แค่นี้ก็ถึงกระแสพระนิพพาน

เราทำหน้าที่ของเราในโลกนี้อย่างเป็นผู้ให้เกียรติในสมมุติ แต่เราก็ไม่ติดใน สมมุติที่เกิด ไม่ผูกพันในสมมุติทั้งหลายเหล่านั้น เราให้เกียรติในสมมุติ คือให้เกียรติว่า เวลานี้เราเป็นพ่อเป็นแม่ เป็นผู้นำครอบครัว เป็นผู้รับผิดชอบต่อชีวิตอื่นๆ เราก็ทำตาม หน้าที่ของเรา เมื่อทำหน้าที่ของเรา ในขณะที่ทำแล้ว เกิดไม่สมบูรณ์ หน้าที่นั้นๆมี อาการผิดพลาด เราก็ไม่ต้องแสดงออกซึ่งอารมณ์การเสียใจ เมื่อได้มาเราก็ไม่ต้อง แสดงออกซึ่งอารมณ์ความดีใจ มีความรู้สึกทำไปตามหน้าที่ เพราะสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ เราเกิดมาใช้หนี้เก่า เมื่อใช้หนี้เขาหมดไปจนสิ้นแล้ว ต่อไปเราก็หมดหนี้ เมื่อหมดหนี้ คนๆนั้น ก็จะเรียกตัวเองได้ว่าเป็นไท ไม่เป็นทาส ต่อไปนี้เราก็ไม่ต้องใช้หนี้ใครอีก เพราะฉะนั้น เราเกิดมาในปัจจุบันเป็นผู้ใช้หนี้ ก็รีบใช้ให้มันหมดไป วิธีการใช้ ก็ทำตามหน้าที่ที่มีอยู่ มีชีวิตในปัจจุบันอย่างผู้มีอิสระ มีการปฏิบัติอย่างผู้ที่ ไม่ยึดมั่น ไม่ติดในสิ่งทั้งหลาย ทำไปตามหน้าที่ กฏเกณฑ์และหลักการกติการของ สมมุติสัจจะที่เขาให้มา แค่นี้เราก็จะมีชีวิตอยู่อย่างไม่โดนใครเขารังแก และไม่ต้อง รังแกใครไม่ต้องเป็นทาสของใคร และเราก็เป็นไทแก่ตัวเอง สามารถดำเนินชีวิตใน โลกนี้อย่างอิสระ สมบูรณ์พูนสุขและเสรีภาพ นี่แหละเป็นเอกลักษณ์ เป็นสัจธรรมของ พระศาสนาและเป็นสิ่งที่พระศาสดาสอนไว้

พวกเราทั้งหลายพากันเกลียดกลัวความทุกข์ ซึ่งเก็บอัดความทุกข์ไว้ข้างใน เพราะการไม่รู้จักระวังอารมณ์ เมื่อไม่ระวังผลก็ออกมาคือมันต้องทุกข์ ทำไมจะไม่ทุกข์ เป็นเพราะเราพากันไปเก็บและแบกความทุกข์ทั้งหลายเหล่านั้น ไว้เสียเต็มบ่า ฉะนั้นถ้ารู้จักวางภาระ รู้จักวางหน้าที่ และไม่ยึดในอารมณ์ รู้จักทำใจให้สบาย ให้ว่าง สว่าง สะอาด และสงบ เราก็จะเป็นผู้ที่สามารถจะพ้นทุกข์ได้ด้วยการไม่ยึด

****************