เงิน 9 บาท ของท่านคงน้อยนิดแต่สำหรับชีวิตบางชีวิตก็มีค่ามากมาย
วัดพระบาทน้ำพุกับบางเรื่องราวที่ไม่มีใครอยากรับรู้ .. วันนี้อยากพาไปเที่ยวครับ..
บางคนเคยร่วมบริจาคเงินให้กับวัด แต่ไม่เคยเห็นความเป็นไปในวัดนึกภาพไม่ออก
จิตนาการไม่ชัดแต่ถ้าได้เห็น ได้รับรู้ แม้เพียงไม่กี่ภาพ
ความสุขใจจากการได้บริจาคเงิน ช่วยต่อลมหายใจ
ให้กับผู้ติดเชื้อเอดส์ อาจมีเพิ่มมากขึ้นแม้เพียงน้อยนิด..ก็ยังดี
ภายในวัดค่อนข้างร่มรื่น โดยเฉพาะวันที่ฝนตกวันนี้เป็นวันหยุด ผู้คนมาเที่ยวหนาตา..
ไม่เงียบเหงาวังเวงเหมือนวันปกต ิ
บ้านพักหลังน้อยของผู้ป่วย เรียงเป็นแถวปานรีสอร์ทบ้านไม่ต้องเช่า ข้าวไม่ต้องซื้อ
ด้านหลังพิงภูเขาคนปกติแม้มีเงินก็หมดสิทธิ์ที่จะมาอ้อนวอนขอเข้าอยู่ อาศัยต้อนรับเฉพาะ
ผู้ติดเชื้อไร้บ้านเท่านั้น ชุมชนแหล่งสุดท้ายของผู้ติดเชื้อถูกขับออกจากบ้าน ไม่มีครอบครัว บ้างก็ถูกนำมาทิ้งไว้ที่โคนต้นไม้หน้าวัดบ้างก็เสียชีวิตเพียงเข้าพักในคืนแรกด้วยร่างกายที่อ่อนแอ ถูกหอบหิ้วมาไกลแสนไกลจากภาคเหนือแถมถูกทิ้งให้นอนหนาวอยู่หน้าวัดตลอดคืน กว่าเจ้าหน้าที่ของวัดจะไปพบในตอนเช้าก็สายเสียแล้ว. .
พิพิธภัณฑ์ชีวิต..บางคนบอกเป็นสุสานที่ไม่มีดินกลบหน้าหลายคนไม่อยากเฉียดเข้าไปใกล้
หลายคนบอกดูแล้วกินข้าวไม่ลงแต่หลายคนก็ได้แง่คิดติดกระเป๋ากลับบ้าน
พิพิธภัณฑ์ที่นี่ไม่ได้มีไว้แสดงงานศิลปะไม่มีของที่มีค่า หรือของเก็บสะสมของใคร..
ภายในมีซากศพของผู้ที่เสียชีวิตจากโรคเอดส์ที่บริจาคเป็นวิทยาทานให้ทางวัดจัดแสดง
เพื่อกระตุ้นเตือนต่อมรักสนุกของผู้ที่ยังมีลมหายใจ. ...ว่าเอดส์ไม่ใช่เรื่องที่อยู่ไกลตัวเหมือน
ที่หลายคนคิ ด ภาพแรกเป็นเด็กชายอายุเพียง 5 ขวบที่ติดเชื้อเอดส์จากแม่
ส่วนใหญ่ผู้เป็นแม่จะตายก่อน เด็ก ๆ จะวิ่งเล่นในวัดได้นานหลายปี
ปัจจุบันเด็กเล็ก ๆ ที่ติดเชื้อเอดส์จากแม่จะถูกย้ายไปอยู่โครงกาน 2
ที่อำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรีที่วัดไม่มีเด็กเล็ก ๆ วิ่งเล่นให้เห็นเหมือนก่อน....
เมื่อตอนที่ผมอายุ 5 ขวบ ผมจำความไม่ได้เด็กคนนี้จำแม่ของเขาเองได้หรือเปล่าคงไม่มีใครรู้
ถ้าเป็นสมัยก่อนเมื่อผู้เป็นแม่ใกล้เสียชีวิตหลวงพ่อจะไปจูงมือลูกมาเพื่อให้กราบเท้าแม่เป็นครั้ง
สุดท้ายเด็กหลายคนจะรีบกราบ ๆ ให้เสร็จเพื่อวิ่งออกไปเล่นต่อกับเพื่อน ๆ ปล่อยให้ผู้เป็นแม่นอนน้ำตาไหลด้วยความห่วงใย.....ในอนาคตข้างหน้าของลูก
เหมือนคนที่เป็นแม่ทั่วไป..เด็กหลายคนรู้เพียงว่าแม่ไปสวรรค์แล้ว
และอีกไม่นานเขาก็จะได้พบกับแม่ของเขาอีกครั้ง..
ร่างนี้เป็นร่างของสาวประเภท 2..หน้าตา(เคย)ดี จากป้ายประวัติข้างตัวบอกว่าเป็นสาวบริการ..
คนนี้อดีตนักร้องสาวค่าเฟ่ และขายบริการเช่นกันป่านฉะนี้.....ผู้ที่เคยใช้บริการกับเธอคงตาม
เธอไปเรียบร้อยแล้ว
บริเวณห้องรับบริจาค..มีคนค่อนข้างมาก ผู้ติดเชื้อบางคนบอกว่า ถ้าวันไหนที่ห้องบริจาคมีผู้คนคับ
คั่ง..จะเป็นอีกวัน ที่พวกเขามีความสุขเขาไม่ได้สนใจในปริมาณเงินว่าจะมากน้อยขนาดไหน
เพียงแต่เขารู้ว่า..ผู้คนในสังคมยังไม่หลงลืมพวกเขาแม้ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะไม่เหลือญาติพี่น้องอีกแล้ว
แต่อย่างน้อยก็ยังมีใครบางคนที่แม้ไม่เคยรู้จัก แม้จะไม่ใช่ญาติ..ยังคอยเป็นห่วง
ส่วนใหญ่จะหยอดเงินใส่กล่องบริจาคที่วางอยู่ด้านหน้า ห้องบริจาค
ภายในห้องมีไว้สำหรับออกใบอนุโมทนาบัตรสำหรับผู้ที่ต ้องการหลักฐานเอกสาร
บริเวณกุฏิหลวงพ่อ วันนี้ผู้คนพลุกพล่านส่วนใหญ่จะมากันเป็นครอบครัว
ที่นี่ถูกบรรจุเข้าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของจังหวัดล พบุรีเรียบร้อยแล้ว
หลวงพ่อกำลังต้อนรับแขกผู้มาเยือนอย่างไม่รู้จักเหนื ่อยมีการแจกภาพถ่ายพร้อมลาย
เซนต์เป็นที่ระลึก..
ด้านหน้าอาคารผู้ป่วยระยะสุดท้าย..คนไข้บางคนยังพอมีเรี่ยวแรงก็สามารถออกมาเดินเล่นได้
ภายในอาคาร กลิ่นยาโชยเข้าจมูกหลายคนนอนหมดแรงอยู่บนเตียง
เจ้าหน้าที่มาบอกให้ผมสามารถถ่ายภาพภายในห้องได้แต่ผมยิ้มเขิน ๆ ไม่อยากเอากล้อง
ไปจ่อถ่ายภาพพวกเขาไม่อยากให้คนป่วยรู้สึกว่าพวกเขาเป็นตัวประหลาด
ทำได้เพียงเดินดูบรรยากาศภายในห้องเท่านั้นเอง..
คงมีสถานพยาบาลของวัดพระบาทน้ำพุเพียงแห่งเดียวเท่าน ั้นที่มีโลงศพวางกองอยู่หลังห้อง
ผู้ป่วยวางท้าทายสายตาของผู้ป่วย และทุกคนก็มองเห็นไม่มีใครมองว่าเป็นลางร้าย หรือบั่นทอน
สุขภาพจิตของผู้ป่วย เพราะทุกคนไม่มีใครออกไปจากวัดแห่งนี้ได้ทั้ง
ๆที่ยังมีลมหายใจ..เขาอยู่ไปแต่ละวันเพื่อรอคอยวันตาย เท่านั้นเอง
กองเถ้ากระดูกมนุษย์นับพันเพื่อรอคอยญาติมารับและมีไม่ถึง 1% ที่ถูกนำกลับบ้าน..
ลองหลับตาและจินตนาการเล่น ๆ.. ถ้ากองกระดูกเหล่านี้กลายร่างเป็นคน..บริเวณนี้คงแออ ัดยัดเยียด
บ้างก็คงนั่งกอดเข่า บ้างก็ยืนชะเง้อมองหาบุคคลอันเป็นที่รักบ้างก็คงร้องไห้จนน้ำตาเหือด..ช่างเป็น
การรอคอยที่ไร ้จุดหมายจริง ๆ
วันนี้ฝนตก..ยามที่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ จะได้กลิ่นอับจาง ๆอยากมีหูทิพย์..
อยากฟังว่าพวกเขาจะมีเรื่องราวอะไรมาเล่าให้ฟังแต่ถ้าเป็นจริง..หูของผมคงอื้ออึงจนฟังไม่รู้เรื่อง
บางส่วนถูกบดเป็นผง บรรจุลงกล่อง เพียงหวังว่าจะได้ง่ายและไม่อุดจาดตายามที่ญาตินำกลับบ้าน
แต่เมื่อความพยายามของทางวัดไร้ผลแม้จะอำนวยความสะดวกให้ปานใดก็ตาม
แต่กองเถ้ากระดูกก็ไม่เคยลดน้อยลง..ไม่เคยมีใครมาแสดงความเป็นเจ้าของ
สุดท้ายความเพียรพยายามก็หมดแรง..ผมถามเจ้าหน้าที่ว่า แล้วอนาคตของกองกระดูกเหล่านี้จะเป็น
อย่างไรแกบอกว่า..ในอนาคตจะใช้เถ้ากระดูกพวกนี้ผสมปูนหล่อเป็นองค์หลวงพ่อเพื่อให้คนมากราบไหว้
ไม่รู้แกพูดประชด..หรือเป็นความตั้งใจจริง
ก่อนจะเดินจากมา..แกชี้มือให้ผมมองดูสองแม่ลูก ซึ่งผมเข้าใจว่าเป็นเจ้าหน้าที่ของวัด
แต่แกบอกว่า..ผมเข้าใจผิดแม่ลูกคู่นี้คือผู้ติดเชื้อรายล่าสุดที่ถูกนำมาทิ้งไ ว้ที่หน้าวัดเมื่อคืนที่ผ่านมา
ทั้งสองคนกอดคอกันร้องไห้จนตาบวมแกบอกว่าเพียงเห็นใบหน้าที่ขาวซีดของผู้เป็นแม่เพียง แว๊บเดียว
แกก็รู้ว่าผู้เป็นแม่เข้าสู่ระยะสุดท้ายแล้ว ส่วนลูกสาวตัวน้อยยังไม่มีใครรู้ว่าติดเชื้อจากผู้เป็น แม่หรือไม่
แกบอกให้ผมถ่ายภาพ.. ผมจะอ้อมไปถ่ายที่ด้านหลังเพื่อไม่ให้มองเห็นหน้าชัด เกินไป
แต่แกบอกว่าไม่จำเป็น..เพราะคุณจะไม่มีโอกาสได้เห็น....ผู้ป่วยที่นี่ออกไปใช้ชีวิตในสังคมภายนอก
วัดพระบาทน้ำพุคือแดนประหารทางสังคมไม่มีใครได้ออกไปจากวัด ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนถูกขับไล่ออก
มาจากบ้านจากครอบครัว จากสังคม..เป็นเพียงขยะมนุษย์ที่ไร้ค่าในสายตาของผู้คนภายนอก
แต่ผมก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดีขอพรางหน้าเธอไว้หน่อยก็แล ้วกันผมนั่งมองดูสองแม่ลูกอยู่เป็นนาน
สำหรับผมวัดแห่งนี้เป็นแดนประหลาดถ้าเป็นนักโทษ ยังมีเวลาพ้นโทษ ยังมีโอกาสที่จะฝันถึงอนาคต
ถ้าเป็นคนป่วย ก็ยังมีวันหาย มีวันที่จะกลับออกไปใช้ชีวิตภายนอกท่ามกลางครอบครัวท ี่อบอุ่น
แต่ที่นี่เหมือนเป็นอีกโลก..อีกสังคมที่นี่ไม่มีอนาคต ไม่มีวิมานในอากาศที่สวยหรู และไร้ซึ่งความฝัน
มีแต่ความจริงของชีวิต..ว่าทุกคนกำลังจะตายไม่มีข้อยกเว้นว่าเด็กหรือผู้ใหญ่
จากอดีตอัตราการเสียชีวิตจะอยู่ที่ 3-5 รายต่อวันเผาศพจนเมรุแตกแต่ปัจจุบันด้วยเงินบริจาคที่มากพอ
จะหายาดี ๆ มาผู้ป่วยได้ใช้ ทำให้ยอดผู้เสียชีวิตลดลงเป็นเดือนละ 4-5 ราย
แต่ถ้าไม่มีรายได้จากการบริจาคของผู้ใจบุญและถ้าวัดแห่งนี้มีอันต้องปิดตัวลง ผู้ป่วยเหล่านี้จะไปอยู่
ที่ไหน..ผมหันหน้าไปถามลุงสัปเหร่อ แกส่ายหน้าบอกไม่รู้เหมือนกัน
รู้แต่ว่างานของแกคงเพิ่มมากขึ้น อัตราการตายอาจกลับไปเหมือนยุคก่อน
คงได้เห็นเมรุเผาศพต้องแตกอีกครั้ง.. แล้วเราสองคนก็นั่งกอดเข่ากันเงียบ ๆ ..
มองดูเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเล่นอย่างไม่รู้ประสาจะมีคนภายนอกสักกี่คนที่จะรู้ว่า..
ภายในวัดพระบาทน้ำพุมีเรื่องเศร้ามากมายที่เล่าไม่รู ้จบ.. ???
กด 1900 222 200 ทำบุญให้ วัดพระบาทน้ำพุ
กด 1 ครั้ง ทำบุญ 9 บาท
หรือบริจาคผ่านธนาคารให้กับ " กองทุนอาทรประชานาถ "
ถ้าสามารถทำเป็นรายเดือนได้จะดีมาก
รายละเอียดของเบอร์บัญชีมีดังนี้
ธ.กรุงเทพฯ สาขาลพบุรี 289-0-84697-1
ธ.ทหารไทย สาขาลพบุรี 304-2-41277-9
ธ.กสิกรไทย สาขาถนนสุรสงคราม 174-2-39000-0
ธ.ไทยพาณิชย์ สาขาลพบุรี 579-2-33730-7
ธ.กรุงศรีอยุธยา สาขาลพบุรี 111-1-47300-7
ธ.นครหลวงไทย สาขาลพบุรี 340-2-14976-0
ธ.เพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขานางเลิ้ง 000-2-12022-0
หรือจะติดต่อโดยตรงกับ
พระอุดมประชาทร วัดพระบาทน้ำพุ ลพบุรี
โทรศัพท์ 0-1831-3441 หรือ 036-413805 ต่อ 106
โทรสาร 036-422600
ขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง.
ขอบคุณเจ้าของเรื่องราว และภาพภ่าย
ขอบคุณทุกๆท่านที่ ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
ขอบคุณทุกๆท่านที่ช่วย บริจาคผ่านเบอร์ 1900
ขอบคุณทุกๆท่านที่ช่วยส่งต่อ และ บอกให้ทุกคนทราบ
ขอบคุณแทนผู้ป่วยทุกๆท่าน
ที่มา : http://www.igetweb.com/www/watsunmamout/index.php?mo=3&art=34019
edit @ 30 Jan 2008 21:35:43 by DhammaWorld
